وندی و روگ استرات در ۱۸ سالگی احساس کرد مولفی حرفه ای خواهد شد.

او میگفت«شما الان در مقابل یک مؤلف حرفه ای ایستاده اید.در نمایش ها، فیلم ها وبرنامه های مهیج از کتاب های من استفاده خواهد شد.همه کتاب های من را خواهند خواند.من صفحه صفحه و قفسه قفسه کتاب خواهم نوشت.»

شما با شنیدن این سخنان احتمالا نه تنها تحت تاثیر خوشبینی و عزم جزم وندی بلکه تحت تاثیر مهارت های کلامی او قرار گرفته اید. وندی در دوران نوجوانی،استعداد خوبی در زمینه نویسندگی داشت.در ۲۵ سالگی خزانه لغاتش بسیار غنی بوده و برای ترانه های عشقی شعر می سروده.

شاید در همان نظر اول نفهمید هوشبهر او فقط ۴۵ است و نمیتواند بند کفش خودش را ببندد،از خیابان عبور کند،کلماتی فراتر از حد کلاس اول را بخواند و بنویسد و مسائل ساده ریاضی را حل کند.

وندی دچار سندروم ویلیامز است که یک اختلال ژنتیکی مادر زادی است. مهمترین ویژگی این سندروم ترکیب خاصی از مهارت های کلامی و بیانی،هوشبهر خیلی پایین و کنترل حرکتی و فضایی محدود است.

مبتلایان به این سندروم معمولا مهارت های موسیقیایی و میان فردی خوبی دارند. انها خصوصیات جسمی خاصی مثل نقایص قلبی و چهره ای شبیه چهره جن و پری دارند. اکثر مبتلایان به سندروم ویلیامز علی رغم مهارت های کلامی و میان فردی عالی شان  نمیتوانند مستقل زندگی کنند.

مبتلایان به سندروم ویلیامز خصوصیاتی دارند که با خصوصیات مبتلایان به سندروم داون خیلی فرق دارد.کودکان مبتلا به این سندروم  در آزمون خزانه لغات به لغات غیر متداول علاقه نشان میدهند.وقتی قرار است این کودکان ظرف یک دقیقه هرچه نام حیوان میدانند را بیان کنند،به حیواناتی مثل بز کوهی،ببر دندان خنجری،ویزل،درنا و سمندر آبی اشاره میکنند. این کودکان با لحنی زنده وپرهیجان قصه میگویند.اما کودکان سندروم داون خیلی کم قصه می بافند ودر قصه های شان هیجان چندانی دیده نمیشود.

اختلال ویلیامز بیماری ژنتیکی جالب و معلول ژنی ناقص است که توانایی کلامی بیانی دارد ولی به خواندن و مهارت های شناختی دیگر لطمه میزند و این امکان را پیش کشیده که شاید اندیشه و زبان این قدر هم به هم مرتبط نباشند!

مواردی مثل وندی  در این تلقی که هوش به طور کلی توانایی کلامی است تردید ایجاد  میکنند و این سؤال را  که اندیشه و زبان چه رابطه ای دارند پیش میکشند!

 

توضیحات ناواضخات:این عکس وندی نیست،یه بنده خدای دیگه ست.